| |
Το 1992-1993, μαζί με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, ο Δάνης Κατρανίδης
παρουσιάζει το έργο για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο Θέατρο Μουσούρη.
Το 1993-1994 συνεχίζουν για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Πόρτα.
Οι Κριτικές για το Έργο στην Ελλάδα
ΒΡΑΔΥΝΗ, Ο Μελένιος
10 Φεβρουαρίου, 2008
«…Μια ιστορία μυστηρίου. Με φαντάσματα. Που η οδύνη και το μίσος δεν αφήνει να γαληνέψουν. Που εκδικούνται. Εκείνους που φταίνε κι εκείνους που δεν φταίνε. Ένα θρίλερ. Με όλα τα συστατικά του. Απομακρυσμένο χωριό, βάλτοι, ομίχλη, ερημιά, φόβος στον αέρα, τρομοκρατημένοι άνθρωποι, μια παλιά ιστορία που βαραίνει τις ψυχές και φέρνει τη σιωπή και το τρέμουλο.
Το έργο του Stephen Mallatratt αποτελεί τη θεατρική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου της Suzan Hill .Το ενδιαφέρον είναι πως το έργο είναι μια αναπαραστατική αφήγηση των γεγονότων του παρελθόντος. Ένα θέατρο μέσα στο θέατρο. Που όμως, στο τελευταίο λεπτό, θα ενωθεί – με τον πιο βίαιο μάλιστα τρόπο – το παρέλθον με το παρόν, η αναπαράσταση με την πραγματικότητα, το χαμόγελο με τη φρίκη.
Τέτοια έργα μυστηρίου βλέπουμε κυρίως στον κινηματογράφο, ο οποίος διαθέτει τεχνικά μέσα για τη δημιουργία της ανάλογης ατμόσφαιρας. Στο θέατρο, τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα. Χρειάζεται μαεστρία για να περάσει στους θεατές αυτή η αναγκαία αίσθηση του πλανώμενου φόβου. Σε αντίθετη περίπτωση, όλο το εγχείρημα μπορεί να φανεί γελοίο.
Ο Δάνη Κατρανίδης κράτησε γερά το σκηνοθετικό τιμόνι και τα κατάφερε. Η παράσταση έχει χιούμορ, ζωντάνια ρυθμό, σταδιακή εμπλοκή στο μυστήριο, ατμόσφαιρα που όσο βαραίνει τόσο σε παρασύρει, αγωνία, έκπληξη, ακόμα και ρίγος νιώθει κανείς προς στιγμήν. Η αφήγηση είναι τόσο γλαφυρή που, σε συνδυασμό με τις υπόκωφες φωνές, τους ήχους, τις σκιές, τα ουρλιαχτά, καθίσταται αδύνατο να μη γεννήσει η φαντασία του θεατή ολοκληρωμένες εικόνες.
Και βέβαια, χωρίς τη συμβολή των υπόλοιπων συντελεστών της παράστασης, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν αυτό. Όμως, όλα έδεσαν... Τα σκηνικά του Γιώργου Πάτσα, τα κοστούμια της Τότας Πρίτσα, οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα, και φυσικά η μετάφραση της Έλενας Ακρίτα.
Ο Δάνης Κατρανίδης και ο Γιώργος Κέντρος ήταν δύο έξοχες παρουσίες επί σκηνής. Μας ταξίδεψαν μαζί τους. Απαιτητικοί οι ρόλοι τους. Μια συνεχής μεταπήδηση από τον ένα χαρακτήρα στον άλλον. Ακόμα και οι σιωπές έπρεπε να είναι απόλυτα γεμάτες. Δύσκολοι ρόλοι, για δυνατούς ηθοποιούς.
Ένα εξαίρετο έργο, που θα σας πάρει αρκετή ώρα μετά το τέλος της παράστασης για να βγείτε από το δίχτυ της γοητείας του... »
ΤΟ ΑΡΘΡΟ, Γιώργος Ευφραιμίδης
3 Φεβρουαρίου, 2008
«…Ατμοσφαιρικό θεατρικό θρίλερ
Βασισμένο στο μυθιστόρημα της Suzan Hill και στη θεατρική διασκευή του Stephen Mallatratt , η «Γυναίκα με τα μαύρα» παρουσιάζεται φέτος για τρίτη φορά στη θεατρική Αθήνα μετά τις δύο πολύ επιτυχημένες σεζόν (92-93 και 93-94) που είχαν αναδείξει μέσα από τις ερμηνείες τους ο Αλέκος Αλεξανδράκης και ο Δάνης Κατρανίδης. Αυτά για την ιστορία... Επιστρέφοντας στο σήμερα, πρόκειται απλά για μια από τις καλύτερες παραστάσεις της φετινής σεζόν. Ένα έργο έξυπνο, διαδραστικό και ιδιαίτερα σπιντάτο, αποδεικνύει περίτρανα πως το θέατρο μπορεί με μαεστρία να αποδειχθεί ευρηματικότερο και σαφώς πιο ενδιαφέρον από τον κινηματογράφο. Βασικό ατού της παράστασης η έντονη μυστηριώδης ατμόσφαιρα που δημιουργείται κλιμακωτά και η «αβίαστη» μεταφορά της στον θεατή. Υπόκωφοι ήχοι άρτια συνδυασμένοι με τον ρυθμό του έργου, επιβλητικά όσο και αφαιρετικά σκηνικά, άριστος φωτισμός της Μελίνας Μάσχα, σε ένα έργο που η σκηνοθετική ματιά του Δάνη Κατρανίδη κλέβει με άνεση τις εντυπώσεις. Οι φανατικοί του μυστηρίου θα το λατρέψουν, για τους υπόλοιπους αυτή η καλοδουλεμένη παράσταση θα αποτελέσει αναμφίβολα μια πολύ ενδιαφέρουσα θεατρική εμπειρία.
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Ο Άρθουρ Κιπς (Γιώργος Κέντρος) είναι ένας φιλήσυχος και χωρίς μεγάλη αυτοπεποίθηση άνδρας που αποφασίζει να δεχθεί τις υποκριτικές συμβουλές και παροτρύνσεις ενός περίεργου αλλά ταυτόχρονα πολύ δεξιοτέχνη ηθοποιού (Δάνης Κατρανίδης). Συμβουλές και παροτρύνσεις που μετουσιώνονται ουσιαστικά σε μια ιδιότυπη διδασκαλία μιας ιδιαίτερης ιστορίας που καλείται να διηγηθεί ο κεντρικός ήρωας με αφορμή μια νύχτα των Χριστουγέννων. Μιας ουσιαστικά, όμως, τρομακτικής ιστορίας. Γεμάτη από έντονα συναισθήματα ρίγους, φόβου και ανεξέλεγκτου τρόμου. Πυρήνας της υπόθεσης, ο θάνατος μιας πάμπλουτης όσο και μοναχικής γυναίκας σε ένα μακρινό χωριό της Αγγλίας και η μετά θάνατον επίσκεψη ενός δικηγόρου στην οικία της για την καταγραφή άγνωστων νομικών στοιχείων. Η ζωή της γυναίκας, το κρυφό παρελθόν της, το μυστήριο με το κάστρο στο οποίο κατοικούσε αλλά και οι ψυχολογικές μεταπτώσεις του κεντρικού ήρωα θα συμβάλουν καταλυτικά στη δημιουργία ενός έντονα ατμοσφαιρικού κλίματος.
ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ
Η πολύ καλή δουλειά που έγινε στην απόδοση του έργου από την Έλενα Ακρίτα δίνει ακόμη ένα πλεονέκτημα στην παράσταση, κάνοντας την τόσο έντονα κρουστή και ατμοσφαιρική που παρέχει μια επιπλέον διευκόλυνση στις ερμηνείες των δύο ηθοποιών. Ο Δάνης Κατρανίδης παρουσιάζει για ακόμη μια φορά τον άλλο του εαυτό στο θεατρικό σανίδι, από αυτό που το ευρύ κοινό συνηθίζει να βλέπει στην τηλεόραση. Είναι ίσως, μάλιστα, από τους λίγους ηθοποιούς που καταφέρνει να σε εγκλωβίζει στην ερμηνεία του, και αυτή τη φορά φαίνεται πως βρίσκεται ακριβώς στο στοιχείο του. Όπως και στην περσινή παραγωγή της Κάτιας Δανδουλάκη σε ένα αστυνομικό έργο μυστηρίου της Αγκάθα Κρίστι, έτσι και στη φετινή παράσταση «κουμπώνει» περίτεχνα με ρόλους που δημιουργούν κλίμα μυστηρίου και έντονες σκηνές κορύφωσης. Δυνατός στους κραδασμούς του ρόλου του και περίτεχνα αποστασιοποιημένος στα αφηγηματικά μέρη, μοιάζει σαν τον κατάλληλο ηθοποιό στον κατάλληλο ρόλο. Κάπως αντίστοιχα λειτουργούν τα πράγματα και για τον Γιώργο Κέντρο. Έντονος και με επιτυχημένες εναλλαγές στους διαφορετικούς ρόλους της ιστορίας, καταφέρνει μαζί με τον παρτενέρ του να μην δημιουργηθεί ούτε στιγμή η αίσθηση της έλλειψης (που πιθανώς να δημιουργούσαν μόλις δύο ηθοποιοί επάνω στη σκηνή).
ΣΤΟ ΦΟΥΑΓΙΕ
Το θέατρο Μέλι είναι ένας χώρος πολύ ζεστός και ίσως από τους καταλληλότερους για τη συγκεκριμένη παράσταση, αφενός γιατί βοηθά τη σκηνοθετική ματιά αφετέρου (και σημαντικότερο) γιατί συμπράττει στη δημιουργία της κατάλληλης για το έργο ατμόσφαιρας. Άνετο και το bar του θεάτρου, είναι από τα λίγα που προδιαθέτουν για ένα ποτό πριν ή μετά την παράσταση. Προσέξτε την κοπέλα στην υποδοχή του θεάτρου. Θα σας φτιάξει το κέφι... »
PASS TO PORT, Χριστίνα Χατζηνικολάου
Ιανουάριος 2008
«…Ένα φάντασμα πλανιέται στην πόλη
Τι θα λέγατε για τη θεατρική μεταφορά μιας χριστουγεννιάτικης ιστορίας φαντασμάτων; Μπαίνοντας στην πλατεία του θεάτρου «Μέλι», λίγες μέρες μετά την Πρωτοχρονιά, αντίκρισα με έκπληξη τα καθίσματα γεμάτα. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ακούσει πολλά γι’ αυτήν την παράσταση αλλά, όταν είδα πως δεν έπεφτε καρφίτσα, μου δημιουργήθηκε αυτόματα ένα αίσθημα απορίας και αναμονής.
«Η Γυναικα Με Τα Μαύρα» είναι ένα μυθιστόρημα τρόμου – σκοτεινό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους – δημιούργημα της βρετανίδας Σούζαν Χιλ...
...Το συγκρκριμένο έργο φαίνεται να κατατρέχει τον Δάνη Κατρανίδη, ο οποίος αποφάσισε να το ανεβάσει για δεύτερη φορά στην καριέρα του (η πρώτη ήταν το 1992-1994 μαζί με τον Αλέκο Αλεξανδράκη). Στην τωρινή παράσταση έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία και συμπρωταγωνιστεί με τον Γιώργο Κέντρο. Είναι φανερό ότι ο κ. Κατρανίδης βρίσκεται σε μια ώριμη φάση της καριέρας του και κατορθώνει να φέρει εις πέρας με επιτυχία το διπλό ρόλο που έχει αναλάβει. Η σκηνοθεσία του, λιτή και σφιχτοδεμένη, επικεντρώνεται στην απόδοση των δύο πρωταγωνιστικών ρόλων του έργου και μας θυμίζει ότι το θέατρο δεν χρειάζεται απαραίτητα πλούσια σκηνοθετικά και σκηνογραφικά μέσα για να συνεπάρει τον θεατή. Στο ρόλο του «Ηθοποιού» αντεπεξέρχεται με αυτοπεποίθηση και φυσικότητα, αν και ο γρήγορος τρόπος ομιλίας που επέλεξε να χρησιμοποιήσει, κάποιες φορές κουράζει και παρεμποδίζει τη ροή του έργου. Αυτό όμως που πρέπει να θεωρηθεί ως το μεγάλο προτέρημα της παράστασης είναι η υποβλητική παρουσία του Γιώργου Κέντρου, που είναι απολαυστικός σε όλους τους ρόλους που υποδύεται, αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά ότι το σύγχρονο ελληνικό θέατρο έχει στο δυναμικό του ένα μεγάλο ηθοποιό...
...Βγαίνοντας από το θέατρο, με διαπέρασε ένα ρίγος στην ιδέα ότι μπορεί να εμφανιστεί μπροστά μου το φάντασμα της γυναίκας με τα μαύρα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα το σημείο στο οποίο έγκειται η επιτυχία της παράστασης. Προκαλεί μια ρωγμή στη λεπτή χωριστική γραμμή που υπάρχει μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. »
EXODOS, Μαρένα Καδιγιαννοπούλου
17 Ιανουαρίου, 2008
«…Η Γυναίκα με τα Μαύρα *****
Σας αρέσουν οι ανεξιχνίαστες υποθέσεις, τα αινίγματα και οι ιστορίες μυστηρίου; Τότε βρήκατε το έργο που σας ταιριάζει και μάλιστα στην άψογη εκδοχή του!
Σε μια σχετικά απόμερη σκηνή παρακολουθήσαμε μια παράσταση που μας δίδαξε τι σημαίνει καλό θέατρο. Ο Δάνης Κατρανίδης, έχοντας μάλλον αφήσει «ανοιχτούς λογαριασμούς» με το έργο του Στέφαν Μάλατρατ – το είχε ξαναπαρουσιάσει το 1992 με τον Αλέκο Αλεξανδράκη -, θέλησε να ζήσει ξανά τη μαγεία του (αλλά και του ήρωά του) και μάλιστα να το σκηνοθετήσει. Η υπόθεση είναι κάπως περίεργη, όμως καθώς η ώρα κυλά γίνεται καθηλωτική. Ο Άρθουρ Κιπς, ζώντας μια ανατριχιαστική ιστορία που τον έχει σημαδέψει, κατέγραψε τα βιώματά του σε ένα βιβλίο. Για να απελευθερωθεί από αυτά όμως, θέλει να τα αναπαραστήσει μπροστά σε κοινό, γι’ αυτό και μισθώνει έναν επαγγελματία ηθοποιό να τον διάξει. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά ένα ταξίδι τρόμου και μυστηρίου μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Πρόκειται για μια παράσταση που σε καθηλώνει και που κάθε λεπτό υπάρχει καινούρια ανατροπή. Η Έλενα Ακρίτα πέτυχε άρτια απόδοση του κειμένου, το οποίο βασίζεται στο μυθιστόρημα της Σούζαν Χιλ. Ο Δάνης Κατρανίδης, από τη θέση του σκηνοθέτη, «έπαιξε» έξυπνα και επιτυχημένα με την ατμόσφαιρα, ενώ χρησιμοποίησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όλα τα τεχνικά μέσα (φωτιστικά και ηχητικά εφέ), ώστε η παράσταση να αγγίζει το τέλειο! Τα σκηνικά του Γιώργου Πάτσα και τα κοστούμια της Τότας Πρίτσα είναι οι καλύτεροι αρωγοί για τη δραματουργική εξέλιξη.
Τα λόγια περιττεύουν για τους δύο πρωταγωνιστές, τον Δάνη Κατρανίδη (ηθοποιός) και τον Γιώργο Κέντρο (Άρθουρ Κιπς). Και οι δύο βρίσκονται στην ωριμότερη υποκριτική στιγμή τους, επιτυγχάνοντας αληθινές και ανεπιτήδευτες ερμηνείες. Παίζουν με τις σιωπές, με τα μάτια, με τους ήχους...με τα πάντα, με μέτρο και ρυθμό και σαφώς δίκαια το κοινό τους καταχειροκροτεί. Πρόκειται για ένα έργο που από μόνο του σε παρακινεί να το δεις. »
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Γιάννης Βαρβέρης
27 Ιανουαρίου 2008
«…Θεατρικό Θρίλερ
Ο Δάνης Κατρανίδης σκηνοθέτησε με αποφυγή κάθε χρονικού κενού, πετυχημένα εφέ, εντός φοβογόνου ομίχλης και με την αινιγματικότητα και ατμοσφαιρική υποβολή που επιτάσσει το είδος ένα από τα λίγα θεατρικά θρίλερ που διατίθενται, βασισμένο στο μυθιστόρημα της Αγγλίδας Σούζαν Χιλ και διασκευασμένο από τον επιδέξιο Στέφεν Μάλατρατ. Το έργο είχε ξαναπαιχτεί το 1992-93 πάλι με τον Κατρανίδη, αλλά συνδυασμένον με τον Αλεξανδράκη. Καθώς το θέμα σύγχυσης συγγραφέως και θυτου σε μια ιστορία φαντασμάτων φωτίζεται στους όρους του σκακιστικού γρίφου, θυμίζει ως δίδυμο το παλιό εξαίσιο εκείνο «Σλουθ» του Αλεξανδράκη με τον Χορν. Μαγικός στα σκηνικά ο Γιώργος Πάτσας, στρωτή στη μετάφραση η Έλενα Ακρίτα και πολύ βοηθητική στα μέσω των φωτισμών τους απρόοπτα η Μελίνα Μάσχα. Ο Κατρανίδης έπαιξε με φαντεζίστικη ένταση το ρόλο, αλλά η ταχυλογία του και αρκετά σβησίματα στο τέλος των λέξεων μείωσαν την απόδοσή του και την καθαριότητα του ρόλου. Αυτά πάντως είναι μειονεκτήματα που πολύ εύκολα μπορεί να ξεπεράσει γενικότερα ο καλός ηθοποιός, αν το θελήσει. Ο Γιώργος Κέντρος, στέρεος, με μέτρο και προετοιμασία αληθινού τρόμου, συνεχής δημιουργός απροσδόκητων, έδωσε μια απ’ τις καλύτερες ερμηνείες του των τελευταίων ετών. »
Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ, Λέανδρος Πολενάκης
25 Νοεμβρίου 2007
«…Στο θέατρο "Μέλι" δίνεται ένα καλοστημένο "γοτθικό" έργο μυστηρίου, κατάλληλο για τους λάτρεις του είδους, ένα "θρίλερ" με αόρατες παρουσίες και με φαντάσματα, διασκευή του Στέφεν Μαλρατράτ, από το μυθιστόρημα της Σούζαν Χιλλ, σε απόδοση της Έλενας Ακρίτα, με τίτλο "Η γυναίκα με τα μαύρα", σε έμπειρη σκηνοθεσία του Δάνη Κατρανίδη, αρμόδια σκηνικά του Πάτσα, κουστούμια της Τότας Πρίτσα και λειτουργικούς φωτισμούς - σκοτισμούς της Μελίνας Μάσχα. Αν η στήλη συστήνει στον αναγνώστη το έργο αυτό, είναι κυρίως για τις δύο λεπτομερειακές, αλληλοσυμπληρούμενες ερμηνείες του Δάνη Κατρανίδη και του Γιώργου Κέντρου, που από τους σκιώδεις ρόλους τους φτιάχνουν "παπάδες".»
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ DOWN TOWN, Αναστασία Παρετζόγλου
Νοέμβριος 2007
«…ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΔΥΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΜΑΣ ΜΥΕΙ ΣΤΗ ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΕΚΕΙΝΟΥ ΠΟΥ ΤΕΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ. ΤΟ MUST ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ!
Το έργο παίζεται 20 χρόνια ασταμάτητα στην Αγγλία, τα 18 από τα οποία στο West End, με τεράστια επιτυχία. Και η επιτυχία αυτή οφείλεται στη σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Χέρφορντ και στα τεχνικά μέσα, φωτιστικά και ηχητικά, της αγγλικής παραγωγής. Εφέ που σε υποβάλλουν και σε κρατούν συχνά με κομμένη την ανάσα! Αυτά τα τελευταία χρησιμοποιεί και η ελληνικά παράσταση, σε συνδυασμό με τα άψογα ατμοσφαιρικά σκηνικά του Γιώργου Πάτσα και τους αυτοσχεδιασμούς των δύο πρωταγωνιστών και ειλικρινά είναι ίσως η πρώτη φορά που ένα θρίλερ στο θέατρο σε καθηλώνει. Τελικά η Γυναίκα με τα Μαύρα υπήρξε μοιραία για τον Δάνη Κατρανιδη. Δεν είναι η πρώτη φορά που συνδιαλέγεται μαζί της. Αντίθετα, αποτελεί σταθμό στην πορεία του το ανέβασμά της για δύο συνεχόμενες σεζόν, με τον Αλέκο Αλεξανδράκη ντουέτο, το 1992-1993, σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Χέρφορντ.
Φέτος, ο Κατρανίδης επανέρχεται δριμύτερος, ώς παραγωγός, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής ενός σπουδαίου εγχειρήματος. Τολμά και ρισκάρει σε μια εποχή που ευνοεί δουλειές «Νουνού και light» και με άριστα το 10 παίρνει 10 με τόνο! Έμπειρος, κατασταλαγμένος, με εμπιστοσύνη στον εαυτό του και απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών του μέσων, σκηνοθέτησε με άποψη, χιούμορ, αισθητική και μέτρο μια εξαιρετική δουλειά, στην οποία δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, με συνοδοιπόρο έναν εξίσου σπουδαίου δεξιοτέχνη, τον Γιώργο Κέντρο. Δεν είναι η πρώτη φορά που μαζί «δίνουν τα ρέστα τους» στη σκηνή. Τους είχαμε απολαύσει πριν από δύο χρόνια στους ρόλους του Γιουνγκ και Φρόιντ στο Μοιραίο Προαίσθημα. Φέτος, όμως, μας μυούν στη μυσταγωγία του θεάτρου εκείνου που μικραίνει την απόσταση που χωρίζει το μεγάλο κοινό από την Τέχνη. Μια εμπειρία που δεν πρέπει να χάσετε! Το θέατρο βρίσκεται εκτός πιάτσας, στην Πλατεία Βικτωρίας. Μια μάλλον αδιάφορη είσοδος, στην οδό Φωκαίας, κρύβει μια πολύ στιλάτη off-Broadway σκηνή, που ανταποκρίνεται στο ύφος και το ήθος της παράστασης που φιλοξενεί. »
www.lifo.gr, Ματίνα Καλτάκη
Νοέμβριος 2007
«…Πιστεύεις στα φαντάσματα;
Μια καλοστημένη παράσταση, πιστή στην παλιά καλή αγγλική συνταγή με τα φαντάσματα, τις σκιές, τους απομονωμένους πύργους και τις απροσδόκητες συναντήσεις.
Η περίπτωση της Γυναίκας με τα μαύρα, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Μέλι από τον Δάνη Κατρανίδη και τον Γιώργο Κέντρο, αποτελεί υπόδειγμα θεατρικής διασκευής μυθιστορηματικού λόγου. Η Σούζαν Χιλ φρόντισε να υπάρχουν στο μυθιστόρημά της όλα τα στοιχεία μιας καλής ιστορίας με φαντάσματα.
Ο Στίβεν Μάλατρατ, που ανέλαβε τη διασκευή, έλυσε το πρόβλημα με έναν καθαρά θεατρικό τρόπο: ο ήρωας του μυθιστορήματος, ο Άρθουρ Κιπς, εδώ δεν διηγείται απλώς την τρομακτική ιστορία που έζησε στα νιάτα του. Απευθύνεται σ' έναν ηθοποιό και του ζητά να τον βοηθήσει να αφηγηθεί την εμπειρία του σε κοινό συγγενών και φίλων - μήπως, επιτέλους, καταφέρει και ελευθερωθεί από τον εφιαλτικό βρόγχο της.Η λύση του Μάλατρατ δείχνει πως το λιγότερο μπορεί να σημαίνει πολλά περισσότερα στη σκηνή, εφόσον διεγερθεί κατάλληλα η φαντασία των θεατών.
Η Γυναίκα με τα μαύρα πρωτοπαρουσιάστηκε στην Αθήνα το 1992-3, στο Θέατρο Μουσούρη, από τον Αλέκο Αλεξανδράκη και τον Δάνη Κατρανίδη. Ο δεύτερος σκηνοθετεί την καινούργια παράσταση στο Θέατρο Μέλι, κρατώντας και το ρόλο του ηθοποιού. Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη επιλογή: του ταιριάζουν πολύ ρόλοι προσώπων που μέσα στο πλαίσιο της ιστορίας παίζουν ρόλους. Εδώ, προσπαθώντας να μυήσει εμπράκτως τον Κιπς στην τέχνη του, κύριος στην αρχή του παιχνιδιού, επιδεικνύει με αυτοπεποίθηση τη γνώση και την υποκριτική δεξιοτεχνία του. Σιγά σιγά, ωστόσο, ο τόνος της ερμηνείας του αλλάζει καθώς μυείται και ο ίδιος στο ζόφο της περιπέτειας του «μαθητή» του. Στον ρόλο του Κιπς, ο Γιώργος Κέντρος έχει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει το πολύτιμο ταλέντοτου, απορροφημένος θαρρείς από τη σκοτεινιά του παρελθόντος, που με έναν ή τον άλλο τρόπο είχε επηρεάσει όλα τα πρόσωπα της ιστορίας που υποδύεται.»
ΤΑ ΝΕΑ, Κώστας Γεωργουσόπουλος
26 Νοεμβρίου 1992
«…Στην ουσία το έργο γράφτηκε για να δοκιμάσει κάθε φορά δύο προικισμένους ηθοποιούς. Γιατί πέραν από το θρίλερ του θέματος, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αντιμετάθεση ρόλων. Ο ηθοποιός παίζει το ρόλο του θύματος και το θύμα τους άλλους ρόλους που συνήργησαν στην ιστορία. Το μπές-βγές μέσα στις καταστάσεις έχει τη γοητεία του και μπορώ να πώ λειτουργεί και ως κυματοθραύστης, ώστε το έργο να μη στοχεύει μόνο στην πρόκληση τρόμου ή πανικού στο θεατή. Χάρηκα εν πρώτοις την έξοχη μετάφραση της Έλενας Ακρίτα. Όμορφος, κρουστός, θεατρικός λόγος.»
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, Ροζίτα Σώκου
17 Νοεμβρίου 1992
«…Όμως, το περίεργο - και το ενδιαφέρον- είναι πώς ως τώρα, μόνο ο κινηματογράφος είχε κατορθώσει να κάνει τέτοιες μεταφορές, γιατί ο φακός ξέρει κόλπα που το θέατρο μπορεί να τα ξέρει, αλλά οπωσδήποτε δεν τα έχει συνηθίσει. Και όμως! Πρέπει να ομολογήσω ότι με τη βοήθεια αρκετών αφηγηματικών κομματιών, οι δύο συγγραφείς του θεατρικού κειμένου, Suzan Hill (σ’αυτήν οφείλεται και το βιβλίο) και Stephen Mallatratt, κατάφεραν να μεταφέρουν την αίσθηση του "θρίλερ" ακέραιη.»
ΗΜΕΡΗΣΙΑ, Περσέας Αθηναίος
21 Ιανουαρίου 1993
«… Η Έλενα Ακρίτα, με την θεατρική της εμπειρία και με βάση την επιτυχή διασκευή του Mallatratt, επέλεξε τις πιο εντυπωσιακές στιγμές του διαλόγου, που ζωντανεύουν την πλοκή και τα πρόσωπα.
Ένα εκρηκτικό έργο πρωτότυπης υφής που πορεύεται αφηγηματικά με ενδιαφέροντα μηνύματα.»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, Ελευθερία Ντάνου
4 Δεκεμβρίου 1992
«…Αν σας αρέσουν τα θρίλερ, αν δεν σας επηρεάζουν τα φαντάσματα, αν σας γοητεύει το μυστήριο κι αν νιώθετε ευχάριστα να ακούτε τους χτύπους της καρδιάς σας να πληθαίνουν και να γίνονται σε ορισμένες στιγμές πιο γρήγοροι, πηγαίνετε να το δείτε.»
Οι Διεθνείς Κριτικές για το Έργο στην Αγγλία
Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο "STEPHEN JOSEPH THEATRE IN THE ROUND", στο SCARBOROUGH, στις 11 Δεκεμβρίου 1987. Δεύτερη παρουσίαση στο θέατρο "LYRIC", στο HAMMERSMITH του Λονδίνου, στις 11 Ιανουαρίου, 1989. Τρίτη παρουσίαση στο θέατρο "STRAND" του Λονδίνου, στις 15 Φεβρουαρίου 1989. Στη συνέχεια στο "PLAYHOUSE" και στο "FORTUNE THEATRE" όπου συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.
INTERNATIONAL HERALD TRIBUNE
«…Οι πραγματικά συναρπαστικές ιστορίες με φαντάσματα,στο θέατρο, είναι πολύ σπάνιες. Συγχαρητήρια, λοιπόν, στον Stephen Mallatratt. Ίσως, η πεζογραφία να διαθέτει ισχυρότερες, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ καμία τόσο έντεχνα παρουσιασμένη στη σκηνή».
THE GUARDIAN
«…Λαμπερό και αποτελεσματικό, σε κάνει να νοιώθεις ένα ρίγος στη ραχοκοκκαλιά, ενώ παράλληλα δεν υπάρχει ίχνος αυτοσαρκασμού στο παράδοξο. Η αφήγηση είναι συναρπαστική. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η εκπληκτική μεταφορά του μυθιστορήματος στο θέατρο».
CITY LIMITS
«…Σαν σκηνικό πείραμα, "Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ" αποτελεί ένα άψογο δείγμα "γοτθικής ιστορίας τρόμου". Με την σκόπιμη, ηθελημένη ακρίβεια ενός ρολογιού φτάνει στην κορύφωση της ιστορίας».
INDEPENDENT
«…Αποκαλύπτοντας τη διαδικασία της διασκευής, ο Mallatratt και ο Herford κάνουν το κοινό να συμμετέχει ακόμα περισσότερο, αναγκάζοντάς το να κάνει αυτό που αγαπά περισσότερο- να δουλεύει. Το κλείσιμο είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ηθελημένης διακοπής της δυσπιστίας. Αντί να κάθεται κανείς αναπαυτικά και απλά να παρακολουθεί μια ιστορία, γινόμαστε όλοι αναπόσπαστο μέρος της αφήγησής της».
THE DAILY TELEGRAPH
«…Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στο έργο είναι ότι, πέραν απ’ το ότι περιέχει όλα τα συστατικά μιας κλασικής ιστορίας φαντασμάτων, εγκαταλελειμένες επαύλεις, στοιχειωμένα νεκροταφεία και ντόπιους που δεν τολμούν να ψιθυρίσουν ούτε μια λέξη σχετικά με τα τρομαχτικά γεγονότα που έχουν ζήσει, ταυτοχρόνως τιμά τις φαντασιακές ικανότητες του ίδιου του θεάτρου».
THE TIMES
«…Και όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα, πολλά περισσότερα, παρουσιάζονται μ’ έναν φοβερό ρεαλισμό από δύο ηθοποιούς που χρησιμοποιούν σχεδόν τίποτα περισσότερο από ένα μπαούλο, ηχητικά εφέ που ποικίλουν από κοράκια ως κουνιστές καρέκλες, και φώς και σκιές. Εξίσου σημαντικό είναι ότι οι θεατές πρέπει να εξασκήσουν αυτό που ο κινηματογράφος και η τηλεόραση καταπιέζουν: τη φαντασία τους. Οι συνεχείς δυσοίωνες και αγχωτικές παρατηρήσεις - "Αντέχετε να συνεχίσουμε;", «Ναι», "Μέχρι το τέλος;" - δικαιολογούν απόλυτα την ύπαρξή τους».
HELLO MAGAZINE
«…Στην εποχή της υψηλής τεχνολογίας και των εικόνων που παράγουν οι υπολογιστές, η αναπαράσταση γυρνάει πίσω στις βασικές αρχές της αφήγησης ιστοριών, όπου λαμβάνουσα χώρα σε μια άδεια σκηνή, οι ψευδαισθήσεις δημιουργούνται με τη βοήθεια ελάχιστων βοηθημάτων.Προετοιμαστείτε να στοιχειωθείτε από μία από τις καλύτερες ιστορίες τρόμου που θα δείτε ποτέ επί σκηνής».
THE SUNDAY TELEGRAPH
«…Η Γυναίκα με τα Μαύρα είχε διασκευαστεί από τον προσφάτως εκλιπόντα Stephen Mallatratt από το μυθιστόρημα της Suzan Hill. Μια δόση χιούμορ και κάποια επιδέξια κόλπα επιστρατεύονται για να απορροφήσουν το ανυποψίαστο κοινό.... Μην αφήσετε κανέναν να σας αποκαλύψει περισσότερα - μόνο αν είναι για να προσθέσει ότι οι περισσότεροι θεατές φεύγουν στο τέλος χαμογελώντας αμήχανα όπως αυτοί των οποίων οι τρίχες έχουν σηκωθεί, με καρδιές που χτυπούν δυνατά».
|
|
